Afgelopen vrijdagmiddag, op weg naar mijn afspraak, zag ik een fietser op het bevroren meer Monona rijden.
Dit gebeurt zeer zelden, maar met drie weken temperaturen onder nul de afgelopen maand, was dit ijs meer dan dik genoeg.
Ik besloot om ook over de bevroren baai en het meer naar huis te rijden. Het was een geweldige ervaring. Op veel plekken was er helder, zwart ijs zonder sneeuw. Ik kon door het troebele ijs heen kijken en het water onder mijn voeten zien.
Als ik het opnieuw zou moeten doen, zou ik mijn GPS aanzetten om de rit vast te leggen en zou ik ook een ijsspijkerband op mijn achterwiel hebben gebruikt voor betere grip in diepere sneeuw.